dr inż.
Mateusz Pomianek

O mnie

Naukowiec
i inżynier

Jestem naukowcem i inżynierem specjalizującym się w przetwarzaniu multispektralnej informacji obrazowej oraz projektowaniu systemów opartych na naturalnej interakcji człowieka z maszynami. Moja działalność badawcza sytuuje się na styku optoelektroniki, technologii cyfrowych oraz psychologii poznawczej. Koncentruję się na modelowaniu i integracji ludzkich sygnałów percepcyjnych oraz afektywnych w zaawansowanych rozwiązaniach technicznych, które umożliwiają maszynom lepsze zrozumienie stanu użytkownika. Pracuję jako adiunkt w Katedrze Informatyki i Automatyki Politechniki Rzeszowskiej. Badania prowadzę w dyscyplinie automatyki, elektroniki, elektrotechniki i technologii kosmicznych oraz informatyki. Stopień doktora w dziedzinie nauk inżynieryjno-technicznych uzyskałem w Instytucie Optoelektroniki Wojskowej Akademii Technicznej. W swojej codziennej pracy kieruję się zasadami Europejskiej Karty Naukowca, dbając o etykę, rzetelność oraz przejrzystość badań.

W obszarze moich kompetencji inżynierskich kluczową rolę odgrywa budowa systemów multisensorycznych, wykorzystujących wizję komputerową, uczenie maszynowe oraz fuzję danych do wnioskowania o stanie człowieka i otaczającej go rzeczywistości. Projektuję i integruję autorskie układy do akwizycji parametrów fizjologicznych, takich jak ruch, kierunek spojrzenia czy mimika, wykorzystując przy tym zaawansowane techniki skanowania 3D, fotogrametrii oraz modelowania przestrzennego. Rozwijam również środowiska immersyjne oparte na rozszerzonej i wirtualnej rzeczywistości, które służą jako platformy dla naturalnych, multimodalnych interfejsów człowiek–maszyna. Posiadam bogate doświadczenie w zakresie technologii bezpieczeństwa, obejmujące projektowanie optoelektronicznych systemów naprowadzania, symulatorów i trenażerów pola walki oraz systemów AR czasu rzeczywistego, wspomagających świadomość sytuacyjną żołnierzy. W ramach prac nad systemami autonomicznymi łączę nowoczesną percepcję z algorytmami sterowania w czasie rzeczywistym, co pozwala na tworzenie responsywnych architektur robotycznych zdolnych do precyzyjnej i bezpiecznej współpracy z człowiekiem.

Istotnym filarem mojej aktywności jest robotyka afektywna oraz analiza sygnałów w interfejsach mózg–komputer, które m.in. znajdują zastosowanie w budowie inteligentnych interfejsów człowieka z robotem. Badam i integruje dane okulograficzne, ekspresję emocjonalną, czy elektroencefalograficzną aktywność ludzkiego mózgu, co pozwala na opracowywanie systemów adaptacyjnych w ramach percepcyjnych i kognitywnych architektur humanoidalnych robotów, fizycznej/ucieleśnionej sztucznej inteligencji. Uzyskane w ten sposób reprezentacje danych wykorzystuję nie tylko do personalizacji interakcji z robotami, ale również do tworzenia specjalistycznych aplikacji o charakterze diagnostyczno-klinicznym, wspomagających procesy medyczne i rehabilitacyjne. W ujęciu wdrożeniowym tworzę cyfrowe bliźniaki autonomicznych systemów oraz wykorzystuję metody uczenia ze wzmocnieniem, aby optymalizować funkcjonowanie systemów w złożonych warunkach rzeczywistych, zapewniając ich skuteczną adaptację do dynamicznie zmieniającego się otoczenia i potrzeb użytkownika. Moim celem jest budowa systemów, które nie tylko odbierają sygnały, ale też inteligentnie je interpretują i odpowiadają w sposób dostosowany do kontekstu.